Mijn tweetal bezoeken aan de bioscopen die op tien minuten afstand fietsen liggen kan ik alleen als hemels bestempelen. In de ene bioscoop draaien er zes splinternieuwe films, in de andere negen. De één is een authentieke sfeervolle bioscoop, de ander een soort Pathe.
Mijn eerste bezoek aan de bioscoop ging dan ook gepaard met veel enthousiasme. Terwijl ik voor de caissière stond en het programmabord afscrolde begon ik denkbeeldig een vreugdedansje te doen. Denkbeeldig dacht de caissière "dat moet vast zo'n Europese filmidioot zijn". Ik kocht mijn kaartje voor "The Good German" en probeerde mijzelf met mijn te brede glimlach door de te smalle deuropening te wurmen.
Nu probeer ik regelmatig bij te blijven met wat momenteel in de maak is. Bijv. 'The Pursuit of Happyness', een film die over twee maanden in Nederland in de bioscoop zal zijn; "The Good German", 1 maart in Nederland; en de beste oorlogsfilm ooit (als ik de critici mag geloven) "Letters from Iwo Jima". Het gaat over de invasie van de Amerikanen in Japan. Clint Eastwood, de regisseur, laat alles vanuit het Japanse standpunt zien. Er wordt grotendeels Japans gesproken. Ik zal voortaan een korte recensie over een film schrijven.
Vrijdag, 22 december 2006
Deze dag had ik mijn eerste feestje. En het betrof Hmong-kerstmis. Alvorens ik hier over uitwijdt zal ik eerst even de voorgeschiedenis van mijn aanwezigheid op dit feest beschrijven.
In 2004 heb op mijn stageplek bij Akebono (remfabrikant) in Japan een Fransman ontmoet, Nicolas. Een typisch chauvinistische Fransman die de Franse keuken als de enige keuken beschouwt, maar zelf nog geen ei kan bakken. Hij heeft wel verstand van wijn. Reden genoeg voor mij om over zijn uitnodiging om naar Amerika te komen na te denken. Bovendien is voor Akebono en SMW, het bedrijf waar ik nu werk, enige overlap in de producten die ze produceren.
Nicolas heeft een vriendin. Dat is Lisa, een meisje van het Hmong-volk.
Hmong-mensen zijn de zigeuners van Azie. Ze hebben in Zuid-China, Laos, Thailand, Vietnam etc. gewoond, maar nooit echt een vaste woonplaats gekend. Gedurende de Vietnam-oorlog hebben ze de Amerikanen ter zijde gestaan. De Amerikanen verloren de guerilla-oorlog, netzoals momenteel in Irak en uiteindelijk leidde dit tot het vervolgen van de Hmong-mensen door Vietnamezen. Amerika bood hen asiel aan en nu zit de helft van de Hmong-karavaan op dit Kerstmis-feest. Hoewel ze nu een permanent woonadres lijken te hebben gevonden hebben ze alle andere stigma's van zigeunereigenschappen niet verloren.
Het is een verscheurd volk en de individuen zijn verknipt. Indien er geen conflict met buitenwereld is dan hebben ze dat wel intern. Je hebt namelijk witte en blauwe Hmong-mensen en die mogen elkaar niet zo etcetera etcetera. Eigenlijk de joden van Azie. Maar waar de joden een heel Midden-Oosten conflict voor nodig hebben om mijn sympathie te verliezen, doen de Hmong-mensen het met slechts één feest.
Kerstmis voor de Hmong is begonnen. En voor Hmong-mensen betekent dit dat de juk der beschaving afgeworpen kan worden, als ze die al ooit gedragen hebben. Als varkens rond een bak met maïs wordt er aan de jongste vrouwen getrokken, bigamie voert de boventoon. Dit werd mij expliciet verteld na een half uur op dit feest rond te hebben gelopen, maar verbazing kende ik al niet meer. Drank, ranzig seksueel gedrag en patserigheid vieren hoogtij.
Ik, de Fransman en nog een verdwaalde ziel blijken de enige blanke gasten te zijn. Oftewel het honderdtal Hmong-mensen speelt een thuiswedstrijd en de drank vloeit dus ook rijkelijk. Voordat de klok twaalf uur heeft geslagen lijkt iedereen straalbezopen zijn of haar buurvrouw te betasten (ja, u leest dit goed). Bij wat navraag blijkt dat polygamie binnen het volk van Hmong de normaalste zaak te zijn. De godfather van de familie, de capi di capi (in Hmong: oeloep dang fenpang...ofzoiets, toch iets minder stoer) laat dan ook vol trots zijn twee vrouwen zien. Niet echt gecharmeerd van deze vertoning weet ik mezelf niet echt een houding te geven. Aan weerszijde twee fatsige make-up-doosjes en in het midden een met goud behangen egotripper. Ik zoek het dan toch liever in kwaliteit boven kwantiteit.
Maargoed, deze oeloep dang fengpang...ofzoeits, organisator van het feest, is officieel een horeca-eigenaar (net zoals iedereen daar). Zijn feesten organiseert hij echter met bloedgeld verkregen uit drugs, afpersingen en al het ander waar ik niet zo'n voorstander van ben. Maar verzachtende omstandigheden weet men mij enthousiast te vertellen: mensen op pad sturen voor een drive-by-shooting doet ie niet meer. Nog eens een keer om mij heenkijkend, besef ik me dat er duidelijk iets mis is gegaan met de evolutie van de mensheid.
Nadat de alcohol op is verlaat iedereen straalbezopen het feest. Men acht zichzelf in staat perfect te kunnen rijden. Recht lopen kunnen ze niet meer, maar rijden is geen probleem. Dit is trouwens niet iets typisch Hmong, maar typisch Amerikaans. Als buitenstaander was de gehele vertoning erg vermakelijk alsmede treurig.
Kerstmis
Voor kerstavond hadden de Fransman en ik, samen een uitgebreid Frans menu samengesteld. Eigenlijk een uitgebreide kaasplank. Op kerstavond werden we verrast met weer een hele lading van het Aziatische zigeunervolk dat de deur plat lopen. Dit keer was het echter directe familie van Lisa a.k.a. (Also Knowns As) Yellow Cheeks en er ontstonden dus ook geen ongeregeldheden. Het was een gezellige avond. Even werd ik nog emotioneel toen mijn laptop plots Andre Hazes met 'Eenzame kerst' begon te spelen. Een Amerikaan vroeg of mijn processor was doorgebrand. Ik zei 'Nee, dat is Nederlandse cultuur, laat nog maar even staan'. Ik draaide mij om naar het raam, keek naar buiten en mijn blik verdwaalde over de witte sneeuwvelden terwijl ik een traan wegpinkte. Oh nee, toch niet. Er lag geen vlok sneeuw en ik word al helemaal niet emotioneel van iets wat ooit bovenop Rochel Hazes heeft gelegen. Nu moet ik wel bekennen dat 'Wij houden van Oranje' een bijzondere lading met zich meedraagt.
Ik wil niet vervallen in Hmong-bashing (beter gezegd: 'blijven vervallen'), maar het woord 'zigeuner' is natuurlijk onlosmakkelijk verbonden aan alcoholmisbruik, of ze nu uit de Balkan of Laos komen. Een grolsch-beugel a 500ml werd dan ook binnen vijf minuten leeggezogen. Hun commentaar op Grolsch was: ze vonden Heineken toch beter. Ik heb alvast een six-pack Oranjeboom klaarliggen indien ze weer onaangekondigd langskomen.
En bovendien, zo'n uitspraak mag de pret niet al te lang drukken. Ik beweer niet dat ik mijn atheïsme volledig heb afgezworen, maar voor kerst in Amerika vond ik het noodzakelijk om een bezoek aan een kerk te brengen.Om de honderd meter staat hier een kerk die predikt dat zij de waarheid prediken. Voor mij was de keuze welke kerk te bezoeken dan ook meer op pragmatische redenen gebasseerd. Ik koos de dichtbijzijnste kerk, een katholieke. In de kerk staat een Indier in toga het woord van Jezus te verkondigen. In gebrekkig Engels met een verassend plezant Hindu-accent praat hij de geboorte van Jezus aan elkaar. In een poging Kerstmis om zelfreflectie te laten draaien roept hij op dramatische wijze ook meerdere malen achter elkaar 'I don't know how I look like'. Zijn anekdote over hoe eigeel voor onderdrukking staat wist de gehele zaal stil te krijgen.
'Verwijder eigeel en het is de einde van onderdrukking!' Ik en mijn bejaarde buurvrouw waren i.i.g. de draad kwijt.
Regelmatig wordt Apu vervangen door John. Een rasechte Amerikaan. Hij draagt een zwart pak met rode coltrui, zijn grijze haren strak achterover, grote bril op, twee grote gouden kruizen om zijn nek, paarse safierringen en de bijbel in zijn hand. Zijn gedrevenheid verraadt direct dat hij een missie heeft. John haalt de president, 'the boys in Iraq' en vele voor mij onbekenden erbij. Gedurende een van zijn speeches valt mij trouwens op dat het beeld van Jezus ergens aan de zijkant van deze houten kerk staat, achter een Amerikaanse vlag. Zucht.
Uiteindelijk sluit de Indische pastoor af met een boodschap. Een vreemde boodschap. Hij is nieuw in deze community en heeft vorige week zijn eerste mis voorgedragen. En daar ging het gelijk mis (nogmaals 'zucht'). Enkele fanatiekelingen vonden het nodig de pastoor te ondervragen over zijn 'authenticiteit'. Oftewel een authentieke eikel is dus naar de pastoor gelopen en heeft gezegd: 'He jij, ja jij daar, zeg uhh...ben jij wel een pastoor? Je bent me een beetje te Hindu om pastoor te zijn.'
Nu benadrukte hij meerdere malen dat hij weldegelijk een opleiding heeft gevolgd tot pastoor en het beste met iedereen voor heeft. Voortaan zal hij nog beter zijn best doen. In mijn gedachten sta ik op en begin te klappen, tegen het eigeel. In werkelijkeheid voeg ik me in de rij die me terug de kou in zal sturen.
