Ook in Amerika probeer ik mijzelf dagelijks weer naar de fitness te sleuren. De fitness is 24 uur per dag open, heeft een zwembad, klimwand, squash, sauna etc. Oja, en een uitgebreide snackbar.Vandaag had ik een personal fitness trainer. Dit is geen tredmill, maar een echte Jeff. Jeff is een meneer met een dikke nek en veel spierballen. Jeff werkt op commisiebasis dus moet hij gelikte praatjes houden om zichzelf zo te onderhouden in zijn dagelijkse kilo's aan kip en eiwitsupplementen. Bovendien, netzoals veel andere Amerikanen, houdt Jeff er ook nog een tweede baan op na. Namelijk uitsmijter zijn.
Jeff werkt dus op commisie en hij ging mij testen op mijn lichamelijke capaciteiten. Over een maand of twee doen we het dan nog een keer, zegt Jeff en dan wil Jeff verbeteringen zien. Jeff vindt alles fantastisch en hij durft zelfs te beweren dat ik een hartslagtest overnieuw moet doen omdat mijn hartslag erg laag was. Dit had ie maar een paar keer eerder meegemaakt. Zo goed! Pure onzin natuurlijk, maar ik wil Jeffs dag niet verstieren door er tegen in te gaan.
Vervolgens zegt Jeff dat ie mij niks wil aansmeren, maar als ik het echt goed wil doen dan heb ik een personal trainer nodig á 80 dollar per uur. Gewoon nog effe fine-tunen, noemt hij het. Jeff zegt dat ie een goede trainer is en alleen met gemotiveerde mensen werkt. Ook met vette mensen, maar alleen als ze over de weken verandering laten zien. Dus alleen vette gemotiveerde mensen. Maar laten wel wel wezen, om zo vet te zijn als de gemiddelde Detroiter moet er toch wel iets aan de hand zijn met je motivatie. Voor motivatieloos vet doet Jeff het niet, zegt ie, dat is schadelijk voor zijn carriere.
Ik mag Jeff nog steeds vanwege zijn optimisme en brede nek, niet vanwege zijn ogenschijnlijk puriteinse en republikeinse normen. Jeff heeft een centriputaal karakter.
Ook waardeer ik Jeff zijn eerlijkheid. Hij traint geen (ongemotiveerde) vette mensen vanuit carriere-perspectief. En dat zegt hij op onze eerste fitness-date. Gaat dit ook zo snel in Nederland? In Japan zou je er nagels voor moeten trekken, wil je dat uit één van mij zo gewaardeerde Japjes krijgen.
Ik zeg tegen Jeff dat ik dat ongegeneerde egocentrisme van Amerika wel bijzonder vind. Alleen noem ik 'ongegeneerd egocentrisme' 'eerlijkheid'. Jeff glundert en zegt 'You know what, I'll give you a free lesson.' 'Goede verkooptactiek, Jeff' denk ik, 'maar zo laat ik mij niet Sjaken.' Mijn respons: 'Oeh, that's wonderful,' en maak een vervolgafspraak. Jeff voegt er nog aan toe dat ie over een paar maanden naar Kansas City verhuist om daar bij een nieuw LifeTime fitnesscentrum te beginnen. Want LifeTime wil de cultuur van de beste instructeurs in het gehele land overdragen aan de nieuwe dependances. Ik mag Jeff wel, maar af en toe wordt het je niet makkelijk gemaakt om niet te snel over mensen te oordelen. Jeff heeft namelijk een erg dikke nek.
Monday, February 19, 2007
Vet zucht!
Vet 28 december, 2006
Het is tegenwoordig hip om als immigrant een Social Security Number aan te vragen. Bovendien is het noodzakelijk om een bankrekening te openen en nog wat andere cruciale zaken. Daarvoor moest ik, via de snelweg naar een dorpje even verderop gelegen.
De snelwegen hier, net zoals de auto's kunnen soms indrukwekkend zijn. Ze zijn standaard vierlaans, soms zelfs vijf of zes. En dat zijn de gaten in de wegen ook. In India hebben ze zandwegen die er strakker bij liggen. Bovendien mag je hier maar een schamele 104.6km/h. Flitspalen palen hebben ze gelukkig niet. Als ik het me goed herinner zijn die ooit verwijderd vanwege een rechtzaak over inbreuk op privacy. Hier wordt je, zoals in de serie 'cops', keurig van de straat geplukt door een agent. Resultaat: mensen rijden massaal te had (niet exorbitant, maar toch). Oom agent kan er slechts één uitpikken. In safari-termen: een kudde zebra's op de vlucht voor een leeuw. Zolang je maar bij elkaar blijft, blijft de schade beperkt.
Aangekomen bij mijn Social Security Number Distribution Center word ik al snel geholpen door een donkere mevrouw, Katie. Katie draagt een pistache-kleurige trui, vele gouden armbanden, met bloemtekeningen versierde nagels en vier gouden ringen aan elke hand. Een van de ringen schreeuwt in vet relief 'Mother'. En dit alles wordt geaccentueerd door een enorme reet. Net zoals de meeste mensen in Amerika is ze alleraardigst. Ook doet ze geen moeite om haar zuchten en kreunen jegens de lange wachtrijen te verbergen. Maar dat is niet persoonlijk tegen mij gericht, dus laat ik het aan mij voorbijgaan.
Ze vraagt aan mij of ik alle papieren bij me heb en ik knik hevig 'ja'. Ze wenkt om een identiteitsbewijs en ik trek mijn paspoort. Nu bevinden zich in de binnenzak van mijn jas vele attributen, waarvan minstens de helft al als verloren was beschouwd, aangegeven als gestolen bij de politie of tot onherkenbaar object is gereduceerd (knopjes, dopjes etc.).
Daar zit ook bij: een aantal condooms (in verpakking). Ik weet ook niet hoe die er komen. Waarschijnlijk van die keer dat ik condooms door de schredder aan het gooien was voor een kerkelijke demonstratie. Ik overhandig haar dus mijn paspoort en focus me alweer op de volgende lading papieren. Wat ik dus niet doorhad was dat ik haar een condoom-gevuld paspoort overhandigde. Ze zei dat ze die niet nodig had voor een Social Security Number.
Ik moffel de ongewenste lading weer weg in mijn binnenzak. Vervolgens overhandig ik haar een kopie van een speciaal immigratieformulier. Stond duidelijk op het internet dat ik een kopie moest meebrengen. Maar een kopie mag dus niet, zegt ze. Ik rommel door mijn tas, pak vervolgens een andere maar identieke kopie van het immigratieformulier en begeleid het onder de woorden 'Ah, hier hebben we het origineel'. Het kopie-zijn van de kopie straalt er vanaf. Toch besluit ze het maar te accepteren. Dit kan in Japan dus in geen honderd jaar.
Terwijl ik nog heftig aan het zoeken ben in mijn tas naar andere formulieren, net zo'n zooi als mijn binnenjas, is zij trouwens haar geduld aan het verliezen. En wat doe je dan? Precies, je trekt een zak chips open en begint te eten. Geen grap. 'Doritos Kaas', alleen de dipsaus ontbrak nog. De geur maakte haar waarschijnlijk helemaal wild. Terwijl ze mijn formulieren doorneemt, begint ze te schranzen.
Ik voel een opwelling van medelijden jegens de chipszak. Vervolgens begint ze met de rechterhand gegevens in de computer in te tikken. De linkerhand bevindt zich dan wel in haar chipszak, dan wel in haar mond, dus die kon ze niet gebruiken voor het typen.
Plotseling stopt haar mollige rechterhandje met tikken, haar linkerhand nog in de lucht met de chipszak eromheen. Verdwaasd blijft ze naar het scherm staren. Aan haar grote lippen hangen nog halve Dorito-schijfjes. 'Your name ain't gonna fit in here,' zegt ze. De dorito-stukjes vliegen om mijn oren. Ze haalt schouders op en haar handen gaan weer verder waar ze gebleven waren. Vervolgens ben ik nog twee keer getuige hoe zij zichzelf uit de stoel werpt om naar de printer te lopen. Tot twee keer toe heeft de stoel moeite om haar los te laten.
Er rest mij slechts nog een handtekening. Ze geeft me een pen, pakt de chipszak, haalt de laatste grote genotsschijfjes eruit, zet vervolgens de gehele chipszak aan haar mond en begint de zak alle kanten op te schudden. Ik lach, maar waarschijnlijk heeft zij het nooit gehoord. Als ik opsta om te vertrekken, staart Katie nog verloren naar haar chipszakje. Het chipszakje die enkele minuten daarvoor nog zo mooi gevuld was. Ik zeg 'doeg' tegen Katie, maar onze blikken zullen niet meer kruizen. Katie is druk met haar kruimels.
In mijn eerste week ben ik natuurlijk al veelvuldig getuige geweest van Amerikaanse eetpraktijken (ook Franse, maar daar heb ik niks tegen in te brengen). Als eerste wil ik vermelden: niet iedereen is dik.
Er zijn twee categorien. Ga ik na een supermarkt, hip, biologisch, duur dan sta ik tussen relatief veel mooie mensen. Ga ik na een Walmart of iets soortgelijks dan is de kans groot dat ik bij de cassier tussen twee vethompjes beland (met alle respect). Dagelijks zie ik ellebogen die de omtrek van mijn bovenbenen schraal doet lijken. De eetcultuur is hier anders (maar dat is geen ontdekking). Ik heb mensen horen klagen over hun dikheid (letterlijk: 'Ik ben dik, omdat ik zo van rijst houd. Ik moet wat minder rijst eten.'), waarna ze luttele minuten later een pizza rijkelijk gegarneerd met chips(!) naar binnen werken.
Dus...
Het is tegenwoordig hip om als immigrant een Social Security Number aan te vragen. Bovendien is het noodzakelijk om een bankrekening te openen en nog wat andere cruciale zaken. Daarvoor moest ik, via de snelweg naar een dorpje even verderop gelegen.
De snelwegen hier, net zoals de auto's kunnen soms indrukwekkend zijn. Ze zijn standaard vierlaans, soms zelfs vijf of zes. En dat zijn de gaten in de wegen ook. In India hebben ze zandwegen die er strakker bij liggen. Bovendien mag je hier maar een schamele 104.6km/h. Flitspalen palen hebben ze gelukkig niet. Als ik het me goed herinner zijn die ooit verwijderd vanwege een rechtzaak over inbreuk op privacy. Hier wordt je, zoals in de serie 'cops', keurig van de straat geplukt door een agent. Resultaat: mensen rijden massaal te had (niet exorbitant, maar toch). Oom agent kan er slechts één uitpikken. In safari-termen: een kudde zebra's op de vlucht voor een leeuw. Zolang je maar bij elkaar blijft, blijft de schade beperkt.
Aangekomen bij mijn Social Security Number Distribution Center word ik al snel geholpen door een donkere mevrouw, Katie. Katie draagt een pistache-kleurige trui, vele gouden armbanden, met bloemtekeningen versierde nagels en vier gouden ringen aan elke hand. Een van de ringen schreeuwt in vet relief 'Mother'. En dit alles wordt geaccentueerd door een enorme reet. Net zoals de meeste mensen in Amerika is ze alleraardigst. Ook doet ze geen moeite om haar zuchten en kreunen jegens de lange wachtrijen te verbergen. Maar dat is niet persoonlijk tegen mij gericht, dus laat ik het aan mij voorbijgaan.
Ze vraagt aan mij of ik alle papieren bij me heb en ik knik hevig 'ja'. Ze wenkt om een identiteitsbewijs en ik trek mijn paspoort. Nu bevinden zich in de binnenzak van mijn jas vele attributen, waarvan minstens de helft al als verloren was beschouwd, aangegeven als gestolen bij de politie of tot onherkenbaar object is gereduceerd (knopjes, dopjes etc.).
Daar zit ook bij: een aantal condooms (in verpakking). Ik weet ook niet hoe die er komen. Waarschijnlijk van die keer dat ik condooms door de schredder aan het gooien was voor een kerkelijke demonstratie. Ik overhandig haar dus mijn paspoort en focus me alweer op de volgende lading papieren. Wat ik dus niet doorhad was dat ik haar een condoom-gevuld paspoort overhandigde. Ze zei dat ze die niet nodig had voor een Social Security Number.
Ik moffel de ongewenste lading weer weg in mijn binnenzak. Vervolgens overhandig ik haar een kopie van een speciaal immigratieformulier. Stond duidelijk op het internet dat ik een kopie moest meebrengen. Maar een kopie mag dus niet, zegt ze. Ik rommel door mijn tas, pak vervolgens een andere maar identieke kopie van het immigratieformulier en begeleid het onder de woorden 'Ah, hier hebben we het origineel'. Het kopie-zijn van de kopie straalt er vanaf. Toch besluit ze het maar te accepteren. Dit kan in Japan dus in geen honderd jaar.
Terwijl ik nog heftig aan het zoeken ben in mijn tas naar andere formulieren, net zo'n zooi als mijn binnenjas, is zij trouwens haar geduld aan het verliezen. En wat doe je dan? Precies, je trekt een zak chips open en begint te eten. Geen grap. 'Doritos Kaas', alleen de dipsaus ontbrak nog. De geur maakte haar waarschijnlijk helemaal wild. Terwijl ze mijn formulieren doorneemt, begint ze te schranzen.
Ik voel een opwelling van medelijden jegens de chipszak. Vervolgens begint ze met de rechterhand gegevens in de computer in te tikken. De linkerhand bevindt zich dan wel in haar chipszak, dan wel in haar mond, dus die kon ze niet gebruiken voor het typen.
Plotseling stopt haar mollige rechterhandje met tikken, haar linkerhand nog in de lucht met de chipszak eromheen. Verdwaasd blijft ze naar het scherm staren. Aan haar grote lippen hangen nog halve Dorito-schijfjes. 'Your name ain't gonna fit in here,' zegt ze. De dorito-stukjes vliegen om mijn oren. Ze haalt schouders op en haar handen gaan weer verder waar ze gebleven waren. Vervolgens ben ik nog twee keer getuige hoe zij zichzelf uit de stoel werpt om naar de printer te lopen. Tot twee keer toe heeft de stoel moeite om haar los te laten.
Er rest mij slechts nog een handtekening. Ze geeft me een pen, pakt de chipszak, haalt de laatste grote genotsschijfjes eruit, zet vervolgens de gehele chipszak aan haar mond en begint de zak alle kanten op te schudden. Ik lach, maar waarschijnlijk heeft zij het nooit gehoord. Als ik opsta om te vertrekken, staart Katie nog verloren naar haar chipszakje. Het chipszakje die enkele minuten daarvoor nog zo mooi gevuld was. Ik zeg 'doeg' tegen Katie, maar onze blikken zullen niet meer kruizen. Katie is druk met haar kruimels.
In mijn eerste week ben ik natuurlijk al veelvuldig getuige geweest van Amerikaanse eetpraktijken (ook Franse, maar daar heb ik niks tegen in te brengen). Als eerste wil ik vermelden: niet iedereen is dik.
Er zijn twee categorien. Ga ik na een supermarkt, hip, biologisch, duur dan sta ik tussen relatief veel mooie mensen. Ga ik na een Walmart of iets soortgelijks dan is de kans groot dat ik bij de cassier tussen twee vethompjes beland (met alle respect). Dagelijks zie ik ellebogen die de omtrek van mijn bovenbenen schraal doet lijken. De eetcultuur is hier anders (maar dat is geen ontdekking). Ik heb mensen horen klagen over hun dikheid (letterlijk: 'Ik ben dik, omdat ik zo van rijst houd. Ik moet wat minder rijst eten.'), waarna ze luttele minuten later een pizza rijkelijk gegarneerd met chips(!) naar binnen werken.
Dus...
Tuesday, January 16, 2007
Mensen van Hmong: Hmongolen
In de loop van de komende weken zal ik vertellen wat ik precies doe in Amerika. In het kort: ik ben Design Engineer bij SMW, een producent van veringssystemen van auto's. En dat is in Troy, Michigan, 20 kilometers ten noorden van Detroit. Maar eerst belangrijke zaken: bioscopen!
Mijn tweetal bezoeken aan de bioscopen die op tien minuten afstand fietsen liggen kan ik alleen als hemels bestempelen. In de ene bioscoop draaien er zes splinternieuwe films, in de andere negen. De één is een authentieke sfeervolle bioscoop, de ander een soort Pathe.
Mijn eerste bezoek aan de bioscoop ging dan ook gepaard met veel enthousiasme. Terwijl ik voor de caissière stond en het programmabord afscrolde begon ik denkbeeldig een vreugdedansje te doen. Denkbeeldig dacht de caissière "dat moet vast zo'n Europese filmidioot zijn". Ik kocht mijn kaartje voor "The Good German" en probeerde mijzelf met mijn te brede glimlach door de te smalle deuropening te wurmen.
Nu probeer ik regelmatig bij te blijven met wat momenteel in de maak is. Bijv. 'The Pursuit of Happyness', een film die over twee maanden in Nederland in de bioscoop zal zijn; "The Good German", 1 maart in Nederland; en de beste oorlogsfilm ooit (als ik de critici mag geloven) "Letters from Iwo Jima". Het gaat over de invasie van de Amerikanen in Japan. Clint Eastwood, de regisseur, laat alles vanuit het Japanse standpunt zien. Er wordt grotendeels Japans gesproken. Ik zal voortaan een korte recensie over een film schrijven.
Vrijdag, 22 december 2006
Deze dag had ik mijn eerste feestje. En het betrof Hmong-kerstmis. Alvorens ik hier over uitwijdt zal ik eerst even de voorgeschiedenis van mijn aanwezigheid op dit feest beschrijven.
In 2004 heb op mijn stageplek bij Akebono (remfabrikant) in Japan een Fransman ontmoet, Nicolas. Een typisch chauvinistische Fransman die de Franse keuken als de enige keuken beschouwt, maar zelf nog geen ei kan bakken. Hij heeft wel verstand van wijn. Reden genoeg voor mij om over zijn uitnodiging om naar Amerika te komen na te denken. Bovendien is voor Akebono en SMW, het bedrijf waar ik nu werk, enige overlap in de producten die ze produceren.
Nicolas heeft een vriendin. Dat is Lisa, een meisje van het Hmong-volk.
Hmong-mensen zijn de zigeuners van Azie. Ze hebben in Zuid-China, Laos, Thailand, Vietnam etc. gewoond, maar nooit echt een vaste woonplaats gekend. Gedurende de Vietnam-oorlog hebben ze de Amerikanen ter zijde gestaan. De Amerikanen verloren de guerilla-oorlog, netzoals momenteel in Irak en uiteindelijk leidde dit tot het vervolgen van de Hmong-mensen door Vietnamezen. Amerika bood hen asiel aan en nu zit de helft van de Hmong-karavaan op dit Kerstmis-feest. Hoewel ze nu een permanent woonadres lijken te hebben gevonden hebben ze alle andere stigma's van zigeunereigenschappen niet verloren.
Het is een verscheurd volk en de individuen zijn verknipt. Indien er geen conflict met buitenwereld is dan hebben ze dat wel intern. Je hebt namelijk witte en blauwe Hmong-mensen en die mogen elkaar niet zo etcetera etcetera. Eigenlijk de joden van Azie. Maar waar de joden een heel Midden-Oosten conflict voor nodig hebben om mijn sympathie te verliezen, doen de Hmong-mensen het met slechts één feest.
Kerstmis voor de Hmong is begonnen. En voor Hmong-mensen betekent dit dat de juk der beschaving afgeworpen kan worden, als ze die al ooit gedragen hebben. Als varkens rond een bak met maïs wordt er aan de jongste vrouwen getrokken, bigamie voert de boventoon. Dit werd mij expliciet verteld na een half uur op dit feest rond te hebben gelopen, maar verbazing kende ik al niet meer. Drank, ranzig seksueel gedrag en patserigheid vieren hoogtij.
Ik, de Fransman en nog een verdwaalde ziel blijken de enige blanke gasten te zijn. Oftewel het honderdtal Hmong-mensen speelt een thuiswedstrijd en de drank vloeit dus ook rijkelijk. Voordat de klok twaalf uur heeft geslagen lijkt iedereen straalbezopen zijn of haar buurvrouw te betasten (ja, u leest dit goed). Bij wat navraag blijkt dat polygamie binnen het volk van Hmong de normaalste zaak te zijn. De godfather van de familie, de capi di capi (in Hmong: oeloep dang fenpang...ofzoiets, toch iets minder stoer) laat dan ook vol trots zijn twee vrouwen zien. Niet echt gecharmeerd van deze vertoning weet ik mezelf niet echt een houding te geven. Aan weerszijde twee fatsige make-up-doosjes en in het midden een met goud behangen egotripper. Ik zoek het dan toch liever in kwaliteit boven kwantiteit.
Maargoed, deze oeloep dang fengpang...ofzoeits, organisator van het feest, is officieel een horeca-eigenaar (net zoals iedereen daar). Zijn feesten organiseert hij echter met bloedgeld verkregen uit drugs, afpersingen en al het ander waar ik niet zo'n voorstander van ben. Maar verzachtende omstandigheden weet men mij enthousiast te vertellen: mensen op pad sturen voor een drive-by-shooting doet ie niet meer. Nog eens een keer om mij heenkijkend, besef ik me dat er duidelijk iets mis is gegaan met de evolutie van de mensheid.
Nadat de alcohol op is verlaat iedereen straalbezopen het feest. Men acht zichzelf in staat perfect te kunnen rijden. Recht lopen kunnen ze niet meer, maar rijden is geen probleem. Dit is trouwens niet iets typisch Hmong, maar typisch Amerikaans. Als buitenstaander was de gehele vertoning erg vermakelijk alsmede treurig.
Kerstmis
Voor kerstavond hadden de Fransman en ik, samen een uitgebreid Frans menu samengesteld. Eigenlijk een uitgebreide kaasplank. Op kerstavond werden we verrast met weer een hele lading van het Aziatische zigeunervolk dat de deur plat lopen. Dit keer was het echter directe familie van Lisa a.k.a. (Also Knowns As) Yellow Cheeks en er ontstonden dus ook geen ongeregeldheden. Het was een gezellige avond. Even werd ik nog emotioneel toen mijn laptop plots Andre Hazes met 'Eenzame kerst' begon te spelen. Een Amerikaan vroeg of mijn processor was doorgebrand. Ik zei 'Nee, dat is Nederlandse cultuur, laat nog maar even staan'. Ik draaide mij om naar het raam, keek naar buiten en mijn blik verdwaalde over de witte sneeuwvelden terwijl ik een traan wegpinkte. Oh nee, toch niet. Er lag geen vlok sneeuw en ik word al helemaal niet emotioneel van iets wat ooit bovenop Rochel Hazes heeft gelegen. Nu moet ik wel bekennen dat 'Wij houden van Oranje' een bijzondere lading met zich meedraagt.
Ik wil niet vervallen in Hmong-bashing (beter gezegd: 'blijven vervallen'), maar het woord 'zigeuner' is natuurlijk onlosmakkelijk verbonden aan alcoholmisbruik, of ze nu uit de Balkan of Laos komen. Een grolsch-beugel a 500ml werd dan ook binnen vijf minuten leeggezogen. Hun commentaar op Grolsch was: ze vonden Heineken toch beter. Ik heb alvast een six-pack Oranjeboom klaarliggen indien ze weer onaangekondigd langskomen.
En bovendien, zo'n uitspraak mag de pret niet al te lang drukken. Ik beweer niet dat ik mijn atheïsme volledig heb afgezworen, maar voor kerst in Amerika vond ik het noodzakelijk om een bezoek aan een kerk te brengen.Om de honderd meter staat hier een kerk die predikt dat zij de waarheid prediken. Voor mij was de keuze welke kerk te bezoeken dan ook meer op pragmatische redenen gebasseerd. Ik koos de dichtbijzijnste kerk, een katholieke. In de kerk staat een Indier in toga het woord van Jezus te verkondigen. In gebrekkig Engels met een verassend plezant Hindu-accent praat hij de geboorte van Jezus aan elkaar. In een poging Kerstmis om zelfreflectie te laten draaien roept hij op dramatische wijze ook meerdere malen achter elkaar 'I don't know how I look like'. Zijn anekdote over hoe eigeel voor onderdrukking staat wist de gehele zaal stil te krijgen.
'Verwijder eigeel en het is de einde van onderdrukking!' Ik en mijn bejaarde buurvrouw waren i.i.g. de draad kwijt.
Regelmatig wordt Apu vervangen door John. Een rasechte Amerikaan. Hij draagt een zwart pak met rode coltrui, zijn grijze haren strak achterover, grote bril op, twee grote gouden kruizen om zijn nek, paarse safierringen en de bijbel in zijn hand. Zijn gedrevenheid verraadt direct dat hij een missie heeft. John haalt de president, 'the boys in Iraq' en vele voor mij onbekenden erbij. Gedurende een van zijn speeches valt mij trouwens op dat het beeld van Jezus ergens aan de zijkant van deze houten kerk staat, achter een Amerikaanse vlag. Zucht.
Uiteindelijk sluit de Indische pastoor af met een boodschap. Een vreemde boodschap. Hij is nieuw in deze community en heeft vorige week zijn eerste mis voorgedragen. En daar ging het gelijk mis (nogmaals 'zucht'). Enkele fanatiekelingen vonden het nodig de pastoor te ondervragen over zijn 'authenticiteit'. Oftewel een authentieke eikel is dus naar de pastoor gelopen en heeft gezegd: 'He jij, ja jij daar, zeg uhh...ben jij wel een pastoor? Je bent me een beetje te Hindu om pastoor te zijn.'
Nu benadrukte hij meerdere malen dat hij weldegelijk een opleiding heeft gevolgd tot pastoor en het beste met iedereen voor heeft. Voortaan zal hij nog beter zijn best doen. In mijn gedachten sta ik op en begin te klappen, tegen het eigeel. In werkelijkeheid voeg ik me in de rij die me terug de kou in zal sturen.
Mijn tweetal bezoeken aan de bioscopen die op tien minuten afstand fietsen liggen kan ik alleen als hemels bestempelen. In de ene bioscoop draaien er zes splinternieuwe films, in de andere negen. De één is een authentieke sfeervolle bioscoop, de ander een soort Pathe.
Mijn eerste bezoek aan de bioscoop ging dan ook gepaard met veel enthousiasme. Terwijl ik voor de caissière stond en het programmabord afscrolde begon ik denkbeeldig een vreugdedansje te doen. Denkbeeldig dacht de caissière "dat moet vast zo'n Europese filmidioot zijn". Ik kocht mijn kaartje voor "The Good German" en probeerde mijzelf met mijn te brede glimlach door de te smalle deuropening te wurmen.
Nu probeer ik regelmatig bij te blijven met wat momenteel in de maak is. Bijv. 'The Pursuit of Happyness', een film die over twee maanden in Nederland in de bioscoop zal zijn; "The Good German", 1 maart in Nederland; en de beste oorlogsfilm ooit (als ik de critici mag geloven) "Letters from Iwo Jima". Het gaat over de invasie van de Amerikanen in Japan. Clint Eastwood, de regisseur, laat alles vanuit het Japanse standpunt zien. Er wordt grotendeels Japans gesproken. Ik zal voortaan een korte recensie over een film schrijven.
Vrijdag, 22 december 2006
Deze dag had ik mijn eerste feestje. En het betrof Hmong-kerstmis. Alvorens ik hier over uitwijdt zal ik eerst even de voorgeschiedenis van mijn aanwezigheid op dit feest beschrijven.
In 2004 heb op mijn stageplek bij Akebono (remfabrikant) in Japan een Fransman ontmoet, Nicolas. Een typisch chauvinistische Fransman die de Franse keuken als de enige keuken beschouwt, maar zelf nog geen ei kan bakken. Hij heeft wel verstand van wijn. Reden genoeg voor mij om over zijn uitnodiging om naar Amerika te komen na te denken. Bovendien is voor Akebono en SMW, het bedrijf waar ik nu werk, enige overlap in de producten die ze produceren.
Nicolas heeft een vriendin. Dat is Lisa, een meisje van het Hmong-volk.
Hmong-mensen zijn de zigeuners van Azie. Ze hebben in Zuid-China, Laos, Thailand, Vietnam etc. gewoond, maar nooit echt een vaste woonplaats gekend. Gedurende de Vietnam-oorlog hebben ze de Amerikanen ter zijde gestaan. De Amerikanen verloren de guerilla-oorlog, netzoals momenteel in Irak en uiteindelijk leidde dit tot het vervolgen van de Hmong-mensen door Vietnamezen. Amerika bood hen asiel aan en nu zit de helft van de Hmong-karavaan op dit Kerstmis-feest. Hoewel ze nu een permanent woonadres lijken te hebben gevonden hebben ze alle andere stigma's van zigeunereigenschappen niet verloren.
Het is een verscheurd volk en de individuen zijn verknipt. Indien er geen conflict met buitenwereld is dan hebben ze dat wel intern. Je hebt namelijk witte en blauwe Hmong-mensen en die mogen elkaar niet zo etcetera etcetera. Eigenlijk de joden van Azie. Maar waar de joden een heel Midden-Oosten conflict voor nodig hebben om mijn sympathie te verliezen, doen de Hmong-mensen het met slechts één feest.
Kerstmis voor de Hmong is begonnen. En voor Hmong-mensen betekent dit dat de juk der beschaving afgeworpen kan worden, als ze die al ooit gedragen hebben. Als varkens rond een bak met maïs wordt er aan de jongste vrouwen getrokken, bigamie voert de boventoon. Dit werd mij expliciet verteld na een half uur op dit feest rond te hebben gelopen, maar verbazing kende ik al niet meer. Drank, ranzig seksueel gedrag en patserigheid vieren hoogtij.
Ik, de Fransman en nog een verdwaalde ziel blijken de enige blanke gasten te zijn. Oftewel het honderdtal Hmong-mensen speelt een thuiswedstrijd en de drank vloeit dus ook rijkelijk. Voordat de klok twaalf uur heeft geslagen lijkt iedereen straalbezopen zijn of haar buurvrouw te betasten (ja, u leest dit goed). Bij wat navraag blijkt dat polygamie binnen het volk van Hmong de normaalste zaak te zijn. De godfather van de familie, de capi di capi (in Hmong: oeloep dang fenpang...ofzoiets, toch iets minder stoer) laat dan ook vol trots zijn twee vrouwen zien. Niet echt gecharmeerd van deze vertoning weet ik mezelf niet echt een houding te geven. Aan weerszijde twee fatsige make-up-doosjes en in het midden een met goud behangen egotripper. Ik zoek het dan toch liever in kwaliteit boven kwantiteit.
Maargoed, deze oeloep dang fengpang...ofzoeits, organisator van het feest, is officieel een horeca-eigenaar (net zoals iedereen daar). Zijn feesten organiseert hij echter met bloedgeld verkregen uit drugs, afpersingen en al het ander waar ik niet zo'n voorstander van ben. Maar verzachtende omstandigheden weet men mij enthousiast te vertellen: mensen op pad sturen voor een drive-by-shooting doet ie niet meer. Nog eens een keer om mij heenkijkend, besef ik me dat er duidelijk iets mis is gegaan met de evolutie van de mensheid.
Nadat de alcohol op is verlaat iedereen straalbezopen het feest. Men acht zichzelf in staat perfect te kunnen rijden. Recht lopen kunnen ze niet meer, maar rijden is geen probleem. Dit is trouwens niet iets typisch Hmong, maar typisch Amerikaans. Als buitenstaander was de gehele vertoning erg vermakelijk alsmede treurig.
Kerstmis
Voor kerstavond hadden de Fransman en ik, samen een uitgebreid Frans menu samengesteld. Eigenlijk een uitgebreide kaasplank. Op kerstavond werden we verrast met weer een hele lading van het Aziatische zigeunervolk dat de deur plat lopen. Dit keer was het echter directe familie van Lisa a.k.a. (Also Knowns As) Yellow Cheeks en er ontstonden dus ook geen ongeregeldheden. Het was een gezellige avond. Even werd ik nog emotioneel toen mijn laptop plots Andre Hazes met 'Eenzame kerst' begon te spelen. Een Amerikaan vroeg of mijn processor was doorgebrand. Ik zei 'Nee, dat is Nederlandse cultuur, laat nog maar even staan'. Ik draaide mij om naar het raam, keek naar buiten en mijn blik verdwaalde over de witte sneeuwvelden terwijl ik een traan wegpinkte. Oh nee, toch niet. Er lag geen vlok sneeuw en ik word al helemaal niet emotioneel van iets wat ooit bovenop Rochel Hazes heeft gelegen. Nu moet ik wel bekennen dat 'Wij houden van Oranje' een bijzondere lading met zich meedraagt.
Ik wil niet vervallen in Hmong-bashing (beter gezegd: 'blijven vervallen'), maar het woord 'zigeuner' is natuurlijk onlosmakkelijk verbonden aan alcoholmisbruik, of ze nu uit de Balkan of Laos komen. Een grolsch-beugel a 500ml werd dan ook binnen vijf minuten leeggezogen. Hun commentaar op Grolsch was: ze vonden Heineken toch beter. Ik heb alvast een six-pack Oranjeboom klaarliggen indien ze weer onaangekondigd langskomen.
En bovendien, zo'n uitspraak mag de pret niet al te lang drukken. Ik beweer niet dat ik mijn atheïsme volledig heb afgezworen, maar voor kerst in Amerika vond ik het noodzakelijk om een bezoek aan een kerk te brengen.Om de honderd meter staat hier een kerk die predikt dat zij de waarheid prediken. Voor mij was de keuze welke kerk te bezoeken dan ook meer op pragmatische redenen gebasseerd. Ik koos de dichtbijzijnste kerk, een katholieke. In de kerk staat een Indier in toga het woord van Jezus te verkondigen. In gebrekkig Engels met een verassend plezant Hindu-accent praat hij de geboorte van Jezus aan elkaar. In een poging Kerstmis om zelfreflectie te laten draaien roept hij op dramatische wijze ook meerdere malen achter elkaar 'I don't know how I look like'. Zijn anekdote over hoe eigeel voor onderdrukking staat wist de gehele zaal stil te krijgen.
'Verwijder eigeel en het is de einde van onderdrukking!' Ik en mijn bejaarde buurvrouw waren i.i.g. de draad kwijt.
Regelmatig wordt Apu vervangen door John. Een rasechte Amerikaan. Hij draagt een zwart pak met rode coltrui, zijn grijze haren strak achterover, grote bril op, twee grote gouden kruizen om zijn nek, paarse safierringen en de bijbel in zijn hand. Zijn gedrevenheid verraadt direct dat hij een missie heeft. John haalt de president, 'the boys in Iraq' en vele voor mij onbekenden erbij. Gedurende een van zijn speeches valt mij trouwens op dat het beeld van Jezus ergens aan de zijkant van deze houten kerk staat, achter een Amerikaanse vlag. Zucht.
Uiteindelijk sluit de Indische pastoor af met een boodschap. Een vreemde boodschap. Hij is nieuw in deze community en heeft vorige week zijn eerste mis voorgedragen. En daar ging het gelijk mis (nogmaals 'zucht'). Enkele fanatiekelingen vonden het nodig de pastoor te ondervragen over zijn 'authenticiteit'. Oftewel een authentieke eikel is dus naar de pastoor gelopen en heeft gezegd: 'He jij, ja jij daar, zeg uhh...ben jij wel een pastoor? Je bent me een beetje te Hindu om pastoor te zijn.'
Nu benadrukte hij meerdere malen dat hij weldegelijk een opleiding heeft gevolgd tot pastoor en het beste met iedereen voor heeft. Voortaan zal hij nog beter zijn best doen. In mijn gedachten sta ik op en begin te klappen, tegen het eigeel. In werkelijkeheid voeg ik me in de rij die me terug de kou in zal sturen.
Wednesday, January 10, 2007
Dudemerika!
America...
Wat maakt Amerika? Weeg ik al 150kg of is de vetaanleg van de Amerikanen genetisch? Zijn het allemaal latente Bush-lovers? Zal de wereld uiteindelijk geconsumeerd worden door dit chauvinstische volkje of kunnen ze hun eigen positie nog enigzins relativeren? Hoe is een normale Amerikaan (of wat is normaal hier)? Betrekt die ook bij elke discussie God? Is het suburbia van Amerika daadwerkelijk het summum van woongenot of van geestdodenheid? Heeft Rosa Parks (de negeroide vrouw die haar plek in de bus niet voor een blanke wilde opgeven, 1955) met haar onbedoelde revolutie nog zoden aan de dijk weten te zetten? Of is elk van haar lotgenoten net zo kansloos in een sollicitatiegesprek als een gemiddelde Marokkaan in Nederland? Is Detroit vies? Is de hamburger hier lekkerder? Moet wel! Zijn de Niagara watervallen nat? Niets van uw visie over de USA zal ik aan het toeval overlaten, wordt deelgenoot van mijn frustraties en geneugden en herschrijf uw mening over Amerika. Dit keer mag u dus ook met comments meedoen. Doen! God Bless America! En jullie...en ik...enzo. En Nederland, het nieuwe kabinet en blabla.
Disclaimer:
These stories are based upon actual events, however, some of the characters and incidents portrayed and the names herein are fictitious, and any similarity to the name, character, or history of any person, living or dead, or any actual event is entirely coincidental and unintentional.
Furthermore, you must be 21 years of age or older to access this site. Misrepresenting your age in order to gain access to this site may be a violation of local, state and federal law. If you are not 21 years old, you must disconnect from this site.I, the undersigned, under penalties of perjury solemnly declare and affirm the following :
1. I am an adult, being at least 21 years of age.
2. I am not accessing this material to use against the site operator or any person whomsoever in any conceivable manner.
3. I will not redistribute this material to anyone nor will I permit any minor to see this material, or any other person who might find such material personally offensive.
4. I subscribe to the principles of the First Amendment which holds that free adult humans have the right to decide for themselves what they will read and view without governmental interference.
5. I believe that such material does not offend the standard of the community in which I live.
Viel Spass!
Wat maakt Amerika? Weeg ik al 150kg of is de vetaanleg van de Amerikanen genetisch? Zijn het allemaal latente Bush-lovers? Zal de wereld uiteindelijk geconsumeerd worden door dit chauvinstische volkje of kunnen ze hun eigen positie nog enigzins relativeren? Hoe is een normale Amerikaan (of wat is normaal hier)? Betrekt die ook bij elke discussie God? Is het suburbia van Amerika daadwerkelijk het summum van woongenot of van geestdodenheid? Heeft Rosa Parks (de negeroide vrouw die haar plek in de bus niet voor een blanke wilde opgeven, 1955) met haar onbedoelde revolutie nog zoden aan de dijk weten te zetten? Of is elk van haar lotgenoten net zo kansloos in een sollicitatiegesprek als een gemiddelde Marokkaan in Nederland? Is Detroit vies? Is de hamburger hier lekkerder? Moet wel! Zijn de Niagara watervallen nat? Niets van uw visie over de USA zal ik aan het toeval overlaten, wordt deelgenoot van mijn frustraties en geneugden en herschrijf uw mening over Amerika. Dit keer mag u dus ook met comments meedoen. Doen! God Bless America! En jullie...en ik...enzo. En Nederland, het nieuwe kabinet en blabla.
Disclaimer:
These stories are based upon actual events, however, some of the characters and incidents portrayed and the names herein are fictitious, and any similarity to the name, character, or history of any person, living or dead, or any actual event is entirely coincidental and unintentional.
Furthermore, you must be 21 years of age or older to access this site. Misrepresenting your age in order to gain access to this site may be a violation of local, state and federal law. If you are not 21 years old, you must disconnect from this site.I, the undersigned, under penalties of perjury solemnly declare and affirm the following :
1. I am an adult, being at least 21 years of age.
2. I am not accessing this material to use against the site operator or any person whomsoever in any conceivable manner.
3. I will not redistribute this material to anyone nor will I permit any minor to see this material, or any other person who might find such material personally offensive.
4. I subscribe to the principles of the First Amendment which holds that free adult humans have the right to decide for themselves what they will read and view without governmental interference.
5. I believe that such material does not offend the standard of the community in which I live.
Viel Spass!
Subscribe to:
Posts (Atom)
